logo

PART 2: Het interview

De grote vraag was natuurlijk : Wat trek je aan naar een interview voor de MA Fashion op Central Saint Martins?
De MA Fashion op Central Saint Martins is de fashion place to be, een master waar de beste designers worden opgeleid. Dus wat moest ik aantrekken naar een interview met Rodger Tredre, hoofdprofessor van de Journalistieke richting, en Louise Wilson, hoofdprofessor van de gehele master?

Normaal draag ik glitterjasjes en panter leggings, maar voor dit interview leek dat me geen goed idee. Uiteindelijk, na slapeloze nachten gevuld met fashion nightmares, besloot ik om het die dag simpel en casual te houden: een LV tas gecombineerd met grote Remeniscence oorbellen, een zwart Helmut Lang t-shirt en skinny jeans met daaronder mijn Miu Miu panter pumps met giga hakken. Het zijn mijn geluks pumps en een beetje geluk zou ik die dag wel kunnen gebruiken.

Hierin had ik me behoorlijk vergist want de pumps brachten alles behalve geluk. Dit kwam door de hakken die eronder zitten, hakken van 20 centimeter hoog. Ik dacht dat staat mooi, dan ben ik lekker lang en dat vinden ze vast indrukwekkend. Nou ik kan je vertellen ik was alles behalve indrukwekkend die dag want ik kan totaal niet lopen op hakken! Ik ben behoorlijk lang (1.80m) en doe er vaak alles aan om hakken te vermijden. Party nights op stiletto’s eindigen bij mij (vaak al na een uur) op blote voeten.

Anyway, ik had dus bedacht dat we tijdens het interview zouden zitten dus hakken zouden dan geen punt zijn. Maar helaas had ik dit totaal verkeerd ingeschat. Want tot mijn grote geluk (NOT!) was ik samen met tien anderen uitverkozen voor een rondleiding door Central Saint Martins. Central Saint Martins heeft namelijk sinds kort een nieuwe gebouw in centrum London. Een erg indrukwekkend gebouw en ze lieten ons dan ook ALLE afdelingen zien. Met mijn enorme hakken (en de stress van het interview) zat ik op dat moment niet echt te wachten op een rondleiding. Natuurlijk liet ik me niet kennen dus waggel, waggel daar ging ik van links naar rechts, trap op, trap af door CSM. ‘Do you want to see the top-floor?’ vroeg onze rondleidster nog, terwijl ik nadrukkelijk mijn mond dicht hield. Iedereen was razend enthousiast dus waggel, waggel, waggelde ik (een UUR!) door het hele gebouw heen. Na afloop van de rondleiding werden we in een atelier neergezet waar de design stukken van de afgestudeerden van het jaar ervoor hingen (WAUW) en konden we daar wachten op een kennismaking met Louise Wilson herself.

Daar zat ik, helemaal bezweet van het lopen en met blaren op mijn voeten dolgelukkig te wachten op mijn fashion hero. Ik had mijn camera al in de aanslag om met Louise Wilson op de foto te gaan (leuk voor mijn moeder, vrienden en op Facebook enzo).

Samen met de negen anderen studenten van de rondleiding zat ik stilletjes te wachten (behoorlijk lang want fashionable late is op CSM blijkbaar ook cool) tot de deur open zwaaide en Louise Wilson binnenkwam gevolgd door zes assistentes. Louise Wilson is een echte verschijning, die altijd gekleed gaat in zwarte gewaden gecombineerd met accessoires van o.a. Givenchy en Hermes. De stilte in de ruimte maakte plaats voor een vreemd soort spanning. In het begin lachte ik nog met een big smile naar mijn hero totdat Louise Wilson door de zaal schreeuwde : “What do you think you are doing here?”.

Ik liet mijn camera zachtjes in mijn tas vallen en drukte hem ver, ver naar achteren. Dit zou duidelijk geen kodak momentje worden.

Vervolgens ging Louise Wilson verder met haar schreeuwpartij: want wat dachten wij hier te doen? Of we überhaupt dachten dat we een kans zouden maken op CSM? Dat alleen de besten werden aangenomen (en toen gaf ze ons een blik van JULLIE DUS NIET) en dat als we informatie zochten we gewoon op internet moesten kijken want daar stond alles op. Hadden we dan geen research gedaan naar CSM vroeg ze zich zwaar geïrriteerd af? “Is er hier iemand die zich aan wil gaan melden voor de richting Fashion Journalistiek”, vroeg ze terwijl ze vragend om zich heen keek, “want die moeten natuurlijk helemaal hun research gedaan hebben als toekomstig journalist!” “ NOU” schreeuwde ze “ WIL IEMAND HIER FASHION JOURNALISM GAAN DOEN?!”

Ik poepte in mijn broek van angst, want ik wist dat dit het moment was dat ik mijn mond open moest doen. De andere 9 studenten deden hun mond niet open dus dat waren vast designers, of naja wannabe designers dus. Als een razende zat ik te denken wat ik nu voor slims kon antwoorden en het enige wat ik kon bedenken was dat ik al was uitgenodigd voor een interview. Mijn artikel, motivatiebrief en CV waren al goedgekeurd en uit de honderden aanmeldingen gepikt. Ik moest me nu dus gewoon uit deze situatie redden en dan zou ik tijdens het interview wel laten merken dat ik heel goed ben in “research doen”. Dus ik stond op (met een knalrood hoofd) en schreeuwde ik het enige woord dat in me opkwam: “INTERVIEW!”

Louise keek me aan of ik gek was.

“Ik heb een interview met Roger Tredre” zei ik. Blijkbaar was “interview” het magiche woord want Roger Tredre kwam uit het niets tevoorschijn en begeleidde me naar een nieuw lokaal waar het daadwerkelijke interview gehouden werd. Terwijl ik weg liep begon Louise Wilson weer te schreeuwen tegen de 9 andere studenten die blijkbaar geen interview hadden. Poor things…

Het interview ging uiteindelijk heel goed. Ik werd helemaal uitgehoord, gevraagd naar mijn ervaringen in de fashion industry, mijn artikel en mijn eerdere onderzoeken. Bovendien vond hij dat ik er fashionable uitzag (yes, mijn pumps brengen dus wel geluk). Aan het einde van het interview zei hij “You’re in” en dat was dat, ik ben aangenomen.

Hiermee ben ik de eerste Nederlandse studente die in de afgelopen 10 jaar is aangenomen voor deze richting en jaarlijks worden er wereldwijd slechts 8 mensen geselecteerd. Ik ben nog nooit zo blij geweest. Ik begon van vreugde te dansen maar ging gelukkig snel weer zitten. Ik wilde Roger Tredre een dikke kus geven maar bedacht me gelukkig net op tijd dat hij mijn toekomstige professor zou worden. Toen ben ik maar zijn arm gaan aaien, want ach ja je moet iets doen als je blij bent.

Mijn fashion-droom is nu uitgekomen. Ik kan niet wachten om te beginnen en me op Central Saint Martins te omringen met “the future stars” zoals ze de designers daar noemen. Natuurlijk zal het behoorlijk spannend worden en misschien soms zelfs wel afzien maar zoals ze zeggen: ‘Life only begins at the end of your comfort zone’.

Nou let my Fashion-life begin!

 

I was one of six regular bloggers for fashion magazine ELLE NL (the online edition). From September 2012 till April 2013 I had a weekly online column about my experiences at Central Saint Martins. (At CSM I was one 0f 6 students chosen to complete the MA Fashion pathway fashion journalism)

 

Schermafbeelding 2013-02-02 om 15.23.09

Schermafbeelding 2015-01-15 om 14.00.58

 

Image source: pictures from me at Central Saint Martins

 



Comments are closed.